[fic] 50%

posted on 06 Sep 2015 21:45 by bostaf in fic

ต่อจากของดับ

In 10 minutes

 

 

50%

 

 

“เชิญครับ”

 

เด็กหนุ่มผมทองซีดในฮู้ดสีน้ำเงินผายมือไปยังเก้าอี้ไม่มีพนักตัวหนึ่งของร้านราเมนรถเข็นใกล้กับสถานีรถไฟจากจำนวนเก้าอี้ 5-6 ตัวที่ตั้งติดกับรถเข็น  สายตาของเด็กหนุ่มต่างชาติกำลังไล่มองไปยังทุกส่วนของร้านไม่ว่าจะเป็นผืนผ้าเขียนตัวอักษร “ราเมน” หรือพ่อครัววัยกลางคนกำลังลวกเส้นให้ลูกค้าพนักงานออฟฟิซคนหนึ่งอย่างแข็งขัน 

 

“มีอะไรเหรอครับ  หรือคุณไม่ชอบนั่งทานอาหารข้างทางแบบนี้”  เจ้ามือเลี้ยงราเม็นเอ่ยทักเด็กหนุ่มที่ยังอยู่ในชุดงานเลี้ยงสุดหรูเกือบเต็มยศ ขาดก็แต่เสื้อคลุมทักซิโด้ที่เขาทำเปียกจนต้องส่งซัก

“ไม่ใช่เลยครับ  ผมเคยมากินร้านแบบนี้อยู่นะ แต่ไม่นึกว่าแถวนี้จะมีด้วย” เบิร์กฮาร์ดกล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วพุ่งตัวไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งทันที  เขาชะโงกหน้าข้ามส่วนของโต๊ะไปมองหม้อต้มน้ำซุปก่อนจะทักพ่อครัวถามหาเมนูยอดฮิตของร้าน

“อ้อ...  ผมรู้สึกเกินคาดนิดหน่อย”  อายะนั่งลงที่เก้าอี้ติดกันแล้วสั่งเมนูโปรดกับพ่อครัวทันที  เขามองเด็กหนุ่มที่นั่งข้างกันกำลังคุยกับพ่อครัว ดูขัดกับภาพลักษณ์ก่อนหน้านี้พอสมควร

“ถ้านับตั้งแต่ตอนผมมาที่นี่เมื่อปีก่อนจนถึงตอนนี้  ผมว่าผมสำรวจร้านอาหารญี่ปุ่นไปเป็นร้อยร้านละมั้ง ”  เด็กหนุ่มชาวเยอรมันยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ  “ผมชอบลองทานอาหารท้องถิ่น  ไม่จะเป็นร้านระดับไหน  ผมอยากรู้จักวิถีชีวิตแล้วก็ความเป็นอยู่ของที่นี่ให้เร็วที่สุดน่ะครับ”

“คุณ... เพิ่งมาอยู่ญี่ปุ่นแค่ปีเดียวเหรอ” 

“ปีครึ่ง  รึเกือบ ๆ ... คิดว่านะ  ตกใจล่ะสิ ผมพูดเก่งใช่มั้ยล่ะ”      

 

พูดจบก็หัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจกับคำพูดเยินยอตัวเอง  เบิร์กฮาร์ดหันไปถามพ่อครัวสองสามประโยคเรื่องส่วนประกอบของราเมน  ไม่ทันไรเขาก็ได้ชาชูเมนแบบแถมชาชูพิเศษมาจนเกือบเต็มชาม  ท่าทางพ่อครัวจะคุยถูกคอกับเด็กหนุ่มไม่น้อยแถมยังชมเปาะว่าสำเนียงญี่ปุ่นดีมาก

 

“อู้วว ร้อน ๆ ๆ ๆ”  เบิร์กฮาร์ดคีบเส้นใส่ปากคำโตทันที  “อากาศเย็น ๆ ต้องกินของร้อน ๆ แบบนี้สิ”

“ค่อย ๆ ทานก็ได้ครับ” อายะยิ้มขำท่าทางของคนนั่งข้างที่จ้วงราเมนใส่ปากเหมือนคนหิวโซ  ทั้ง ๆ ที่ไม่กี่นาทีก่อนยังเดินผึ่งผายเป็นคุณชายในงานเลี้ยงหรูหราอยู่เลย 

“ของอร่อยต้องกินให้เต็มที่  มีคนสอนผมไว้แบบนี้”  คนพูดไปกินไปตักน้ำซุปซดโฮกใหญ่แล้วพุ้ยเส้นเข้าปากต่อจนน้ำซุปกระเด็นเปื้อนเสื้อเชิ้ตขาวสะอาด  แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจนัก  “ผมแบ่งชาชูให้คุณครึ่งนึงละกัน”

“เอ๋”  อายะมองตามมือใหญ่ที่คีบแผ่นชาชูชุ่มน้ำซุปอย่างคล่องแคล่ววางในชามของตนถึงสามชิ้น   

“ผมชอบชาชูมากเลย  แต่ผมแบ่งให้คุณครึ่งนึง  เพราะอะไรรู้มั้ย” เบิร์กฮาร์ดยิ้มมุมปากแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนสังเกตเห็นเงาของตนในแววตาอีกฝ่าย 

“อึ่ก.. รีบ ๆ ทานดีกว่านะครับ เดี๋ยวเย็นหมด” เด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นถอยหนีเล็กน้อยแล้วหันมาก้มหน้าก้มตาโซ้ยราเมนต่อ ใบหน้าขาวภายใต้เรือนผมสีทองซีดเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ  อาจเป็นเพราะไอร้อนจากราเมนในชามกระทบหน้าหรือเพราะอย่างอื่นก็เป็นได้  เบิร์กฮาร์ดหันไปมองเจ้ามือราเมนรถเข็นที่กำลังตั้งอกตั้งใจคีบเส้นราเมนเหนียวนุ่มเข้าปากแล้วยิ้มออกมา 

 

“ผมเคยไปมาหลายประเทศก็จริง แล้วญี่ปุ่นก็เป็นประเทศที่ไกลจากบ้านผมที่สุดด้วย แต่ว่านะ...”  เด็กหนุ่มต่างถิ่นพูดค้างไว้เท่านั้นจนคนข้าง ๆ หันมา เบิร์กฮาร์ดหันไปสบตาแล้วพูดด้วยเสียงจริงจัง  “ผมรู้สึกดีกับที่นี่มาก ผมชอบบ้านเมืองที่นี่ ชอบอาหารที่นี่  แล้วก็.. ชอบผู้คนที่นี่”

 

ประโยคสุดท้ายพร้อมกับใบหน้าดูดีอย่างชาวยุโรปที่ขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง ทำเอาอายะหลบสายตาแล้วหันกลับไปคีบเส้นราเมนที่เหลือน้อยแล้วในชามขึ้นมาใส่ปาก  ทุกอากัปกิริยานั้นอยู่ในสายตาของเบิร์กฮาร์ดทั้งหมด  รู้สึกเหมือนได้เอาคืนเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อชั่วโมงก่อน  เขาเดาเอาจากการกระทำทั้งหมดว่าอายะคงอยากหาทางออกไปงานเลี้ยงโดยเร็ว แต่คงมีบางอย่างเป็นอุปสรรคอยู่ และอายะก็ใช้เขาเป็นตัวจำกัดอุปสรรคนั้น  ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนเท่าไหร่นักเพราะตอนนี้เบิร์กฮาร์ดได้ออกมานั่งกินราเมนกับอายะตามลำพัง  แบบนี้ดีกว่าเดินปั้นหน้าในงานเลี้ยงนั่นตั้งเยอะ     

 

“คราวหน้าให้ผมเลี้ยงคุณมั่งได้มั้ยครับ”  เบิร์กฮาร์ดจัดการราเมนหมดชามแล้วก็นั่งเท้าคางมองหน้าคนที่ยังใช้ตะเกียบวน ๆ อยู่ในชาม  “แล้วก็.. ผมอยากจะขอเบอร์โทรคุณด้วย”

“หืม? ขอทีเดียวมากไปรึเปล่าครับ”

“งั้นขออีเมล์แอดเดรสก่อนก็ได้  ผมจะได้ติดต่อคุณได้ไง”

“ถ้าผมไม่ให้ล่ะ”

“ผมจะไปหาคุณถึงห้องเรียนเลย”

 

เบิร์กฮาร์ดอมยิ้มแล้วยักคิ้วให้ข้างหนึ่ง  เขาเคยไปถึงโรงเรียนอายะมาแล้ว  แค่ตามหาห้องเรียนคงไม่ใช่เรื่องยากนัก  ถึงการใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนชื่อดังรวมถึงหน้าตาที่โดดเด่นจะทำให้เป็นจุดสนใจก็ตาม  เขามองอายะถอนใจเบา ๆ ครั้งหนึ่งก่อนจะยอมบอกอีเมล์แอดเดรสในที่สุด  เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมากดบันทึกทันทีพร้อมกับกดส่งข้อความไปยังปลายทาง

 

“คุณก็บันทึกอีเมล์ผมไว้ด้วยนะ...”

 

เสียงแตรรถดังขึ้นขัดจังหวะสนทนา  ทุกคนในร้านราเมนรถเข็นหันไปมองต้นเสียงพร้อมกันทันควัน  มีรถเก๋งสัญชาติยุโรปสีดำสนิทคันหนึ่งขับมาจอดเทียบใกล้ร้าน  จากนั้นประตูหน้าตรงข้ามคนขับก็เปิดออก มีร่างของเด็กหนุ่มในสูทเนี้ยบเดินลงมาแล้วตรงมาที่เบิร์กฮาร์ด

 

“นายน้อยครับ  ได้เวลากลับแล้ว”  ชิโนบุก้มหัวลงเล็กน้อยพลางผายมือไปทางรถเบนซ์สีดำ 

“ฉันกลับเองได้น่า” เบิร์กฮาร์ดตอบยิ้ม ๆ แต่พอสังเกตที่สัญญาณมือของชิโนบุเขาก็เริ่มขมวดคิ้ว

“นายท่านเรียนว่า ให้นายน้อยกลับทันทีครับ”  ประโยคบอกเล่านั้นแฝงความหมายบางอย่าง   เบิร์กฮาร์ดเลยตัดสินใจลุกขึ้นแล้วกล่าวลา

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ  มื้อนี้ขอบคุณมาก  แล้วก็ ...อย่าลืมเปิดอ่านเมล์ของผมด้วยนะครับ”

 

อายะมองรถยุโรปคันงามแล่นออกไปจากร้านราเมนรถเข็นจนลับตา  พอหันกลับมาก็พบกับสายตาสงสัยทั้งของพ่อครัวและลูกค้าที่กำลังอยู่ในร้าน  แต่เขาก็ไม่ได้สนใจจึงนั่งลงแล้วหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาเปิดเมล์อ่าน  ข้อความเหล่านั้นทำเอาอายะตอบกลับแทบไม่ถูก

 

“ผมยกเสื้อให้คุณก็จริง  แต่ขอคิดราคาครึ่งนึงนะครับ”   

 

แล้วก็มีอีกข้อความส่งมาทันที

 

“หักค่าราเมนที่คุณเลี้ยงมื้อนี้  ยังติดค้างเบอร์โทรของคุณ บวกกับไปเดทกับผมอีกครั้ง  จะจ่ายด้วยอะไรก่อนก็ได้ครับ” 

 

 

...........................

 

 

“นั่งมองโทรศัพท์แล้วยิ้มคนเดียวก็ได้  น่าหมั่นไส้”  ชิโนบุพูดลอย ๆ แต่เพราะยังอยู่ในรถเลยได้ยินกันหมด

“ฉันว่าฉันมาได้ครึ่งทางละ”  เบิร์กฮาร์ดเก็บโทรศัพท์มือถือของตนใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเอนหลังพิงพนักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ครึ่งทาง?  ตลกละ  หนึ่งในสี่ยังไม่ถึงเลยมั้ง”

“ให้กำลังใจกันมั่งก็ได้นะ”  เด็กหนุ่มต่างชาติเอานิ้วดันหัว ‘บอดี้การ์ด’ ของตนที่นั่งข้างกันแล้วกลับมาทำหน้าจริงจัง  “แล้ว... ตกลงที่งานมีเรื่องอะไร”

“รู้สึกว่ามีแมวขโมยแฝงตัวเข้ามาน่ะ”  ชิโนบุเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน  แต่ไม่ทันไรก็ยิ้มทะเล้นออกมาเหมือนเดิม “แต่ตรวจสอบแล้วไม่มีอะไรเกี่ยวกับเรา  ก็ช่างมันเถอะ”

“แต่พ่อก็ให้นายรีบพาฉันกลับบ้านใช่มั้ย” 

 

เบิร์กฮาร์ดถอนหายใจก่อนจะมองออกไปนอกรถ  โตเกียวยามค่ำคืนยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ  สว่างจ้าจนมองไม่เห็นแสงดาว

 

แต่สำหรับความหวังของเขา  ดูท่าจะมองเห็นแสงสว่างขึ้นมาอีกนิดละ

 

 

จบตอน

 

   

    

เยสสสสส ในที่สุดก็ได้เขียนต่อ

นึกว่าจะไม่มีโอกาสได้เขียนรูท % ต่อซะแล้ว 5555

เห็นดับหยิบมาเขียนบางช่วงเลยอยากจะเขียนต่อ ฉากที่สองคนนั้นกินราเมนรถเข็น

ที่จริงก็มีคิดอะไรไว้เยอะแยะ แต่เหมือนจะเขียนได้ไม่ถึงครึ่งนึงแฮะ

ว่าแต่ มันถึง 50% ไวไปมั้ย เพิ่งจะขออีเมล์ได้เอง กร๊ากกกกก

 

ปล. รถที่ชิโนบุมารับ (มีคนขับรถต่างหาก) คิดไว้ว่าเป็น Benz S class น่าจะทำให้ดูรวย???