Life is a Journey

ตั้งชื่อซะน่ากลัวอาจจะไม่น่ากลัวเหมือนชื่อก็ได้ แต่บางเรื่องก็น่ากลัวจริงๆ ที่จริงชื่อเรื่องนี้ตั้งใจจะเอาไปแต่งเป็นฟิคสยองขวัญ ประมาณว่าเรื่องราวชวนขนหัวลุกในโรงพยาบาลน่ะ คิดๆไว้หลายเรื่องแล้ว แต่ยังไม่ได้พิมพ์ให้จบซักที แถมส่วนใหญ่คิดตอนจบไม่ออกอีก ไม่รู้จะจบไงให้สะใจดี กร๊ากกกก...

ต่อไปนี้จะเป็นเรื่องราวสุดสยอง(เหรอ)ที่เกิดขึ้นจริงกับเราในโรงพยาบาล โดยเฉพาะในแลปซึ่งเราสิงสถิตย์อยู่ บางเรื่องไม่เหมาะกับคนขวัญอ่อน จะอ่านก็เตรียมใจไว้บ้างละกัน 55555+ (?)

เรื่องไม่เรียงลำดับเวลาเน้อ คิดอะไรออกก็เล่าวะ

Scream 1

เหตุเกิดขึ้นตอนสายๆของวันหนึ่ง จำไม่ได้แล้วว่าวันไหน เราทำ UA (ตรวจฉี่)เสร็จแล้วเห็น stool(อุนจิ) จาก ward ยังไม่มีใครทำก็เลยเอามาตรวจซะเลย เอาไม้จิ้มฟันจิ้มๆอุนจิน้อยลงบนไสลด์แล้วก็เดินไปหากล้องสุดที่รัก(?) ส่องดูอย่างเพลิดเพลิน (555) ในการทำ stool exam นั้นเราก็จะหาว่ามีพยาธิอะไรอยู่รึป่าว ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นไข่พยาธิ เราก็ไม่วอรี่อะไรมากมาย ยังไงรูปร่างมันก็สะดุดตาอยู่แล้ว ถ้ามีล่ะก็ หาได้สบายมาก ถึงแม้เวลาลงผลจะต้องเปิดตำราดูชื่อเต็มของมันก็เหอะ (ไอ้นี่ไม่เคยสะกดชื่อพยาธิถูกซักกะที)

มือเล็กๆข้างหนึ่งค่อยหมุนปุ่มปรับความชัด ในขณะที่อีกมือคอยหมุนปุ่มเลื่อนที่วางสไลด์ ดูไปๆ มะไหร่จะเจอวะ สงสัยไม่มีมั้ง และในขณะที่คิดอยู่เพลิน สายตาของเราก็ไปสะดุดกับอะไรบางสิ่ง....

มัน.... ขยับได้เว้ย .....

แถมกำลังดิ้นพราดๆอย่างเมามันส์....

......

.......

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด พยาธิ~~~~ พยาธิเป็นๆตัวบะเริ่มเลยว้อยยยยยยย

(หมายเหตุ ที่จริงตัวมันเล็กนิดเดียวแต่พอมองผ่านกล้องจุลทรรศน์ก็เลยขยายซะใหญ่)

/me รีบโยนสไลด์ทิ้งลงที่ทิ้งสไลด์

นั่งทำใจอยู่พักนึง ไม่เคยเห็นพยาธิสดๆยังมีชีวิตอยู่เลย ตอนเรียนก็ส่องแต่พยาธิดอง รึไข่พยาธิ(ซึ่งขยับเขยื้อนไม่ได้) ตอนฝึกงานก็เคยเจอแต่ไข่พยาธิ วุ้ย ใจหายใจคว่ำ แต่พอเห็นใบส่งตรวจ..

เวรล่ะกู ยังไม่ทันมองให้ชัดเลยว่ามันคือตัวอะไร แล้วจะรายงานผลไงวะ สไลด์ก็เสือกโยนโครมทิ้งไปแล้ว

คุ้นๆว่ามันเป็นสตรองจีลอยด์ (อ่านว่า สะ-ตรอง-จี-หลอย) ลองถามพี่ในแลปดูก็รู้ว่าไอ้สตรองจีลอยด์ที่เจอแบบเป็นๆได้แต่.. เพื่อความชัวร์ ทำสไลด์ใหม่ก็ได้เว้ย ต้องทนเหม็นเปิดขวด stool แล้วจิ้มๆมันลงสไลด์อีก

แต่สไลด์นี้ดันไม่มี จิ้มไม่ติดรึไงวะ ดิ้นหายไปไหนหมด

ทำอีกสไลด์ก็ได้เว้ยยยย ไม่น่ารีบโยนทิ้งเลย เสียเวลาชะมัด คราวนี้เจอตัวนึง กำลังดิ้นๆอย่างอ่อนแรง(ใกล้ตายแล้วมั้ง) คราวนี้เห็นเต็มๆว่าเป็นสตรองจีลอยด์ชัวร์ (แต่ก็ต้องไปเปิดโพยหาชื่อเต็มของมันอีก)

สรุป stool ของคนไข้รายนั้น ทำเอาขวัญหนีดีฝ่อหมด แถมคืนนั้นยังเก็บไปฝันอีก โอ๊ย จะบ้าตาย

ระดับความ scream :: 4+
(ปกติการเกรดหรือให้ระดับความมากน้อยในแลปจะมี 1+ 2+ 3+ 4+ ตามลำดับ)

Scream 2

เหตุการณ์นี้เพิ่งผ่านมาได้แค่ 2-3 วันนี่เอง งานอีกงานที่เราต้องทำก็คือการเจาะเลือด ยอมรับว่ายังเจาะได้ไม่คล่องเอาซะเลย หาเส้นก็ยังหาไม่ค่อยเจอ บางทีเห็นเส้นชัดๆแล้วแต่เจาะไม่ออกก็มี ถ้าเป็นเด็กๆ คนแก่ พวกเส้นเล็กๆรึมองไม่เห็นเว้นนี่อิชั้นโยนให้คนอื่นเลย(อย่างรวดเร็ว) วันนั้นมีคุณยายคนนึงมาเจาะเลือด พอแกยื่นแขนมา เอาวะ เส้นยังเห็น จับโดนแบบนี้คงไม่หนีไปไหน เจาะโลดดดด เสียบเข็มเข้าไป ชึ้บบบ...

เฮ้ย... ไหงสูบเลือดไม่ขึ้นวะ (ทำยังกะตัวเองเป็นเครื่องสูบน้ำ)

เลือดมันก็เข้ามาในหลอดแล้วนะ แต่พอดึงลูกสูบแล้วสูบไมได้เว้ย ลองเลื่อนๆเข็มเข้าเส้นอีกหน่อย ยังไงก็ทำไม่ได้ เลยเรียกรุ่นพี่มาแทน เจาะอีกข้างนึง โอเค พี่แกเจาะได้เร็วมาก สมเป็นโปร เอาวะ ผ่านไปรายนึง แต่หลังจากนั้นไม่นาน ยายแกก็เดินเข้ามาที่แลปอีกครั้งพร้อมกับยื่นแขนให้แกดู

แขน...... แขนอาบเลือดดดดดดดด =[]=

นั่นมันแขนข้างที่นู๋เจาะให้ยายนี่หว่า~~

/me กรี๊ดลั่นในใจ หน้าซีดเป็นยักษ์ต้ม

สิ่งที่เราทำพลาดอย่างร้ายกาจก็คือ ไม่ยอมแปะเทปลงบนสำลีที่ปิดแผลเจาะเลือดให้ยาย แล้วเส้นยายแกคงค่อนข้างเปื่อยและอยู่ตื้น เลือดเลยซึมออกจากเส้นเลือดไหลออกมาที่แขน

แล้วคุณยายดันห้อยแขนต่องแต่งแบบนั้นเลือดก็ยิ่งลงสิค้า~~ ไม่ยอมพับแขนไว้ เลือดมันจะหยุดมั้ยยยยย (ก็เอ็งไม่บอกเค้านี่หว่า)

ที่สำคัญอีกอย่าง เลือดมันคั่งจนบวมเลยอ่ะ พอเช็ดเลือดให้ยายแล้วแปะสำลีให้แน่นๆแล้วเราถึงกับมึนหัวจะเป็นลม อะไรวะ เราไม่เคยแพ้เลือดมาก่อนเลยนะ ขนาดกลิ่นเลือดตอนนี้ก็แทบจะไม่ได้กลิ่นแล้ว (ดมจนชิน) แต่ตอนนั้น อยู่ๆก็ได้กลิ่นคาวเลือด กลิ่นมันคละคลุ้งจนเวียนหัว โอย จะบ้าตาย ยายจ๋า นู๋ขอโทษ T^T

แล้วคืนนั้นก็ฝันอีกจนได้ มีแต่เลือดเต็มไปหมดจนอยากสลบ

ระดับความ scream :: 4+

Scream 3

พิมพ์เสร็จไปอีกสามเรื่อง ยาวๆทั้งนั้น แต่กดผิด เลยหายไปหมดเลย (ดีที่เซฟไว้ก่อนตอนพิมพ์ 2 เรื่องแรกเสร็จ)

ระดับความ scream :: 10+

เพราะฉะนั้น ค่อยมาเล่าต่อ หมดอารมณ์และ TToTT