Life is a Journey

เป็นการหนีงาน เอ๊ย ลางานไปเที่ยวแบบตามใจฉันครั้งแรกของปี  กว่าจะหาจังหวะหยุดยาวๆแบบนี้ยากจังน้อ  แต่ก็รู้สึกดีที่อดทนมาตลอด  วะฮ่ะฮ่า

จุดประสงค์หลักของการทัวร์ครั้งนี้คือ ไปเที่ยวตามประสาพี่น้อง!!  จะว่าไปก็ไม่เคยไปเที่ยวกันเฉพาะ 3 พี่น้องเลยแฮะ  เราเลยถือโอกาสนี้ลากน้องคนเล็กไปด้วย และจะไปเจอกับน้องคนกลางที่เรียนซัมเมอร์อยู่  เพราะฉะนั้นทริปครั้งนี้ประกอบไปด้วย 1.พี่  2.น้อง  3.เห็ด   55555555555555

หัวใจหลักอีกอย่างคือ งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ  ใช้มันเป็นข้ออ้างในการลางานได้แนบเนียนจริงๆ หุหุ  บอกว่าจะไปหาหนังสือมาตั้งไว้ในห้องแลป  ส่วนเวลาที่เหลือ ... หุหุหุ

เสาร์ 29/3/2551  -  จุดเริ่มต้นของการเดินทาง

รถไฟคือพาหนะคู่ชีพ  สำหรับการเดินทางระยะยาวข้ามวันข้ามคืนแบบนี้ ถ้าไม่ได้ไปกับครอบครัวเราก็จะไปกับรถไฟนี่แหล่ะ  เราชอบนั่งรถไฟนะ สบายดี ถึงมันใช้เวลานานก็เหอะ  ชอบดูขบวนรถไฟยาวเหยียดแล่นไปตามราง  ชอบฟังเสียงปู๊นนนนน  ชอบนั่งมองวิวข้างทาง  ชอบโบกมือให้คนที่ผ่านไป 

รู้สึกว่าการบริการของรฟท.จะดีขึ้นนิดหน่อย  ไม่รู้ว่าเป็นเฉพาะตู้นอนชั้นสองรึป่าวนะ - -" ไงล่ะ.. มันดีขึ้นหลายๆอย่าง  มีพนักงานยื่นเมนูอาหารให้พร้อมเสิร์ฟถึงที่  มีคนทำความสะอาดคอยถูพื้นและเดินเก็บขยะ  จริงๆเมื่อก่อนมันก็มีนะ แต่ไม่บ่อยขนาดนี้  นี่ถ้าปรับปรุงเรื่องระยะเวลาเดินทางไม่ให้เสียเวลาได้ ก็เจ๋งไปเลย

คืนนั้นนอนเตียงบนเพราะให้น้องนอนเตียงล่าง  แอร์เย็นชิบหาย เสื้อกันหนาวกับถุงเท้าที่เตรียมไว้ก็เอาไม่อยู่  ผ้าห่มที่ดูเหมือนจะอุ่นก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก  สรุป นอนแทบไม่หลับเลย

อาทิตย์ 30/3/2551  -  การรวมตัวของพี่น้อง(และเห็ด)

กว่าจะไปถึงหอของน้องก็ช่วงบ่าย ทั้งหิวทั้งเหนื่อย  อากาศเมืองหลวงนี่มันร้อนกระชากใจจริงๆ  มีความรู้สึกว่าตูต้องล้มพับไปอีกแน่ๆ  หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกไปหาอะไรที่แถวๆฟิวเจอร์ปาร์ค (จริงๆคือในเมเจอร์)  มื้อแรกก็ล่อฟูจิซะแล้ว  เพราะความอยากกินไฮโซแท้ๆ 

พอถ่ายรูปออกมา น้องบอกหน้าชั้นเปลี่ยนไป =[]=  กรี๊ดดดด หน้าบวมขึ้นนี่เอง มิน่าล่ะ

สั่งข้าวห่อไข่มา เพราะขี้เกียจใช้ตะเกียบ 55+ ซอสน้อยไปนิดเน้

น้องสั่งเบนโตะมาคนละที่  ปลาดิบอร่อย~  (ฉกของน้อง)

สรุปมื้อนั้น ทำเอาเจ้ามือจ่ายตังค์ด้วยอาการตัวสั่น  แพงจ๊อดดด แด๊กอะไรกันนักหนาวะ~~~  เป็นการเปิดศักราชการละลายทรัพย์ที่สุดยอดจริงๆ - -     

จันทร์ 31/3/2551 - สนุกสุดเหวี่ยง

ยกขบวนไปดรีมเวิร์ลกัน น้องพาขาตั้งกล้องไปด้วย  กะว่าจะไปถ่ายรูปเต็มที่ แต่พอเอาเข้าจริงกลับถ่ายไม่ได้มากเท่าที่ควร (ยังไม่ทะลุพันรูป 555)  ก่อนเข้าไปเล่นมีทายกับน้องว่า เฮอร์ริเคนจะเปิดมั้ย  เพราะมาทีไรไม่เคยได้เล่นซักที  สรุปว่าเปิดนะคร้าบบบ

ซื้อตั๋วแบบเล่นได้ทุกเครื่องเล่น+หลายรอบ  จ่ายตังค์ด้วยมือสั่นเทาอีกแล้ว ก๊ากก นึกว่าจะ 300 กว่าต้นๆ ที่ไหนได้ ขาด 5 บาทจะครบ 400 - -" 

ทุ่งทานตะวัน(เทียม)  ได้ฟีลจริงๆ ยิ้มซะแก้มบาน  กั่กๆๆ

เฮ็ดดี้กับยักษ์ขี้เซา  เข้าไปในบ้านยักษ์ตอนแรกไม่มีคนเลย เย้ๆๆๆ กะจะถ่ายรูปให้เต็มที่ คณะทัวร์ที่ดูท่าว่าจะมาจากจีนก็ยกขโยงมา  เซ็งจ๊อด - -

จำไม่ได้ว่าไอ้นี่เรียกว่าอะไร  เหมือนจะเป็นของเล่นเด็กแต่เอาเข้าจริงสนุกมาก!!  วนอยู่นาน คุ้มค่าจริงๆ  รูปนี้น้องคนกลางเป็นคนถ่าย  ข้าน้อยพยายามจะหันหัวเรือ เอ๊ย หันยานกลับมาโจมตีข้าศึกด้านหลัง แต่พวงมาลัยหนักชิบ - -+  ไอ้เห็ดที่อยู่ข้างหน้าก็ไม่เล่นด้วยเลย  อุตส่าห์สวมบทตำรวจอวกาศมาตามจับตัวผู้ร้ายข้ามแดน(ข้ามโลก) 

ถ่ายจากกระเช้าลอยฟ้า ภาษาปะกิตเรียกไรวะ  ไม่ค่อยกล้ามองลงมาข้างล่าง  กลัวความสูง - -"  แต่วิวดีสุดยอดดด 

เอาขาตั้งกล้องไปเพื่อการนี้  แต่มันเอียงนี่หว่า  - -  ดูแบบนี้แยกออกมั้ยใครพี่ใครน้อง วะฮ่ะฮ่า คนมันหน้าเด็ก แสนจะภูมิใจ (ไม่ใช่เพราะตัวเล็กเรอะ?)

ภาพแสดงชนชั้นวรรณะ  ด้านซ้ายสุดคือเบ๊ออฟเดอะเบ๊  สังเกตจากของที่หิ้วพะรุงพะรัง  555+  ตรงกลางคือราชา  ข้ามีอำนาจที่สุด ก๊ากกก  มุมขวานี่ ... องครักษ์มั้ง - -"  รึว่าพลทหารดี 

ตระเวนเล่นเครื่องเล่นจนครบทึกอย่าง  บางอย่างก็เบิ้ลสอง  ยังไม่ทันบ่ายแก่เห็นฟ้าครึ้มๆเหมือนฝนจะตก รีบกลับดีกว่า

เป็นลมเอ่าะ  ชอบภาพนี้เว้ย 55555

กลับไปถึงธรรมศาสตร์ ชะแว้บเข้าร้านเสริมสวยเพื่อสระ+ตัดผม  เพลียจนเกือบหลับคาเก้าอี้แน่ะ

อังคาร 1/4/2551 - งานละลายทรัพย์ประจำปี

จุดมุ่งหมายของวันนี้คืองานหนังสือ  และดูเหมือนว่ามันจะเป็นจุดมุ่งหมายของใครอีกหลายๆคน เพราะดูจากจำนวนประชากรที่ใช้บริการรถไฟฟ้าใต้ดินเยอะมาก!!  และพอถึงสถานีศูนย์สิริกิติ์ กลุ่มคนเหล่านั้นก็พรูกันออกมา 

อากาศร้อนของกทม.ทำให้เราเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี  บวกกับทัวร์สุดขีดที่ดรีมเวิลด์ทำเอาปวดเนื้อเมื่อยตัวไปซะหมด  ได้ข่าวว่าพี่ๆเพื่อนๆ DJF มากันวันนี้  ก็มิได้โทรตามแต่ประการใดเพราะข้าน้อยอยากใช้เวลาในวานให้น้อยที่สุด เจอฝูงมนุษย์แบบนี้ก็อยากจะเป็นลมแล้ว 

บู๊ตที่ไม่พลาดคือ JBOOK - Bliss  ไปสอยนิยายสืบสวนมาเพียวๆ เกือบ 10 เล่ม  บู๊ตเนชั่น วิบูลย์กิจ บงกช คงไม่ต้องบอกว่าไปทำอะไร - -  การ์ตูนจ๋า ข้ามีชีวิตเพื่อสิ่งนี้  มาดูที่ซื้อๆไป แล้วตูจะเอาไปวางไว้ส่วนไหนของบ้านวะ  ชั้นวางหนังสือก็ล้นแล้ว สงสัยต้องเก็บหนังสือเรียนใส่กล่องแล้วเอาการ์ตูนวางแทน ;D (เลว) 

สุดท้ายที่ขาดไม่ได้คือหนังสือเกี่ยวกับห้องปฏิบัติการ เดินเข้าบู๊ตศูนย์หนังสือจุฬาแบบเสียมิได้  ถ้าไม่มีกลับไปอาจโดนเชือดแน่  (หัวหน้า : ที่ลางานไปตั้งอาทิตย์เพื่อเอาไปเที่ยวอย่างเดียวเรอะ ตายยย)

กลับมาถึงห้องค่อนข้างเร็ว  เหล่าทหาญร่วมสมรภูมิได้แต่นอนอ่านหนังสือ(การ์ตูน)เหมือนคนติดยา 555+

พุธ 2/4/2551  -  ร่างกายไม่รักดี

วันนี้นัดยัยฝน & พี่นิจจี้+ท่านงูไว้ (นัดคนละช่วงเวลา) กะไปนอนบ้านพี่นิจจี้ด้วยเลยแบกเป้ใส่เสื้อผ้าออกมา  ชักปวดหัวกึ่มๆ สงสัยนอนไม่พอเพราะมัวแต่อ่านหนังสือ 555+  ไปเดินสยาม+มาบุญครองกับน้อง  ตอนนั้นอาการก็เริ่มเลวลงๆ  ทุกย่างก้าวราวกับกระทบกระเทือนไปถึงส่วนในสุดของสมอง  ความปวดที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นทำให้เรารี่ไปซื้อพารา หาอะไรกิน แล้วซัดยาเข้า 2 เม็ด  (แค่นี้ตับก็รับไม่ค่อยไหวแล้ว - -)

แต่มันก็ไม่ดีขึ้นเลย  ถึงแม้ว่าตอนนั่งพัก ความเจ็บปวดจะทุเลาลง แต่พอลุกขึ้นเดินมันก็กลับมาปวดอีก  เลยโทรไปยกเลิกนัดยัยฝน  แค่มาเจอกันก็พอ ไม่ไปเดินเตร่ด้วยแล้ว T_T  จากนั้นก็โทรไปขอโทษขอโพยพี่นิจจี้ต่อ  เสียความรู้สึกมากมาย ตัวเองเป็นคนนัดเองแท้ๆ  แต่สุดท้ายกลับผิดคำพูดซะเอง 

กลับมานอนที่ห้องน้อง  เอาผ้าเย็นๆโปะตากะว่าคงช่วยได้บ้าง  แล้วน้ำตาแห่งความเจ็บใจก็ไหลออกมา  ทำไมเวลาแบบนี้ความถึกถึงไม่บังเกิดขึ้นมานะ  ไอตอนที่หวัดระบาด รึโรคห่าเหวอะไรต่อมิอะไร เราก็รอดพ้นมาได้ทุกครั้ง แต่แค่มาเจออากาศของเมืองหลวง ทำไมถึงเอาชนะไม่ได้ซักที

สงสัยชาตินี้คงใช้ชีวิตในบางกอกไม่ได้แล้ว  เอวัง 

พฤหัส 3/4/2551  -  เหตุการณ์ไม่คาดฝัน ซ้ำแล้วซ้ำอีก

อาการดีขึ้นกว่าวันก่อนนิดหน่อย  แต่ก็ยังไม่หายขาด  วันนี้นัดเพื่อนๆไว้หลายคน เป็นตายร้ายดีก็ต้องออกไปให้ได้  คราวนี้ถึงแม้จะไปล้มฟุบต่อหน้าเพื่อนก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่ เพราะเรามั่นใจว่าถึงยังไงเพื่อนเราก็ต้องดูแลอยู่แล้ว 555+  มีเพื่อนดีนี่มันดีจริงๆ

นัดเพื่อนซี้(ไอ่ลุย)ไว้ 11 โมง  ตอนแรกกะว่าจะไปกินบุฟเฟ่ต์เค้กกัน แต่ด้วยความที่ร่างกายไม่รักดี ทำให้ความอยากอาหารลดลงไปกว่า 95%  กรี๊ดดดดดด อยากจะบ้า  มาทีไรไม่ได้กินซักที  ไอ้ลุยบอกว่าจะมีเงือกกับโบตามมาสมทบ  กับเพื่อนมันอีก 1  ใครไม่รู้ กูไม่แคร์  - -  ป่วยแล้วพาลเข้าใจมะ 555+ 

ไปนั่งกินที่ฮะจิบัง  ไอ้ลุยบอกว่าเพื่อนที่มันนัดอีกคนก็อยากกินบุฟเฟ่ต์เค้ก แต่ก็เลื่อนมาเป็นฮะจิบังเพราะความเอาแต่ใจของไอ้นี่  ตอนนั้นเราไม่แคร์จริงๆนะว่าเพื่อนลุยจะเป็นใคร  กุปวดหัว  แม่งจะนัดใครก็ช่าง  แต่พอเธอปรากฏตัว...

จำไม่ได้แล้วนะว่าเคยช็อคขนาดนี้มาก่อนมั้ย  เป็นพวกตกใจแล้วจะเงียบ  อีกนัยคือโคดฟอร์มจัด  สิ่งที่ไอ้ลุยคาดหวังไว้คือเราจะดีใจแล้วกระโดดกอดเพื่อนที่ไม่ได้เจอมานานแสนนาน ซึ่งไอ้ลุยอุตส่าห์ทำเซอร์ไพร้ส์ให้เรา  แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ไอ้ตูดนี่นั่งเงียบ เงียบ เงียบ และเงียบ  ถึงแม้ว่าจะมีเพื่อนอีก 2 คนตามมาสมทบทีหลัง มันก็ยังคงเงียบ เงียบ เงียบ แบบชวนตื้บต่อไป

ความเป็นจริงที่อยากสารภาพคือ ดีใจจนน้ำตาจะไหลต่างหาก -w-  ที่นั่งนิ่งเพราะพยายามกลั้นน้ำตาอยู่ ที่ไม่พูดอะไรเพราะกลัวจะปล่อยโฮออกมา  แค่นั้นแหล่ะ ;D  มันมีเหตุทำให้เราไม่เจอกันมาหลายต่อหลายครั้งจนเราทิ้งความหวังไปแล้ว พอได้เจอก็เลยช็อคเป็นธรรมดา(เหรอ) 

มื้อเย็นไป CTW เจอสมาชิกรุ่นเก๋าของ hellven  ตอนนั้นสดใสขึ้นเยอะแล้ว นั่งจ้อเสียงลั่นร้านโคบุเนะแบบไม่สนใจชาวบ้าน  ไม่ได้หัวเราะแบบเต็มที่อย่างนี้มานานแล้วมั้ง  ดีใจที่ได้เจอเพื่อนหลายๆคน  ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะที่มากัน ^^

ศุกร์ 4/4/2551  -  ละลายทรัพย์ปิดท้าย

กว่าจะออกจากห้องไอ่ลุยก็เกือบบ่ายเพราะฝนตก  กลับไปถึงห้องน้องช่วงบ่าย  นั่งๆนอนๆ พร้อมกับสาปแช่งความร้อนของเมืองกรุง  อยู่ 5 วัน น็อคไป 2 วัน  สรุปตูมาทำอะไรที่นี่ - -"   ช่วยไม่ได้นี่นา คนมันชินกับอากาศชนบท  นี่ก็ดีขึ้นจากปีก่อนๆแล้วนะ  ตอนนั้นแค่ไปเดินข้างถนนก็น้ำมูกน้ำตาไหล ไอจาม ปวดหัวไปเป็นวันแล้ว  (สงสัยจะมี Anti-มลพิษ เยอะไปหน่อย - -) 

ตอนเย็นรอน้องเรียนเสร็จก็ออกไปร่อนเป็นวันสุดท้าย ไปหาอะไรกินที่ฟิวเจอร์ หนีไม่พ้นอาหารญี่ปุ่น  กะว่ากรอบขนาดนี้คงไม่มีตังค์พอ แต่เอาวะ มื้อสุดท้าย 555+  เข้าไปนั่งใน Sukishi  สั่งแค่คนละอย่าง ค่าอาหารก็อืม... นะ  ซุปมิโสะอร่อยที่สุดตั้งแต่กินอาหารญี่ปุ่นมา ;D  สามพี่น้องเลยซดกันเกลี้ยง  

จากนั้นก็หาเรื่องเสียตังค์ต่อ เข้าไปในร้านไดโซะ(รึป่าวนะ) ทุกอย่าง 60 บาท  พยายามเลือกของที่ดูท่าน่าจะแพง  สิริรวม 10 ชิ้น ของน้องคนละชิ้นสองชิ้น นอกนั้นพี่เหมา 555+  เสร็จจากนี่ก็ไปเดินบิ๊กซีอีก  ดีนะที่มันใกล้เวลาห้างปิด ไม่งั้นคงได้มาอีกเยอะ -w-

กลับมาเช็คยอดเงินในบัญชีผ่านเว็บ แอบเครียดเล็กน้อย  เงินเดือนเดือนนี้ใช้หมดแล้วว่ะ กร๊ากกกก  (รอโอทีออกละกัน - -)

เสาร์ 5/4/2551  -  Long Road

วันนี้ต้องนั่งรถหลายชนิด  ตั้งแต่รถรางในมธ. รถตู้ NGV ไปจตุจักร  รถไฟฟ้าใต้ดินไปหัวลำโพง  แล้วก็รถไฟกลับบ้าน  สัมภาระเพิ่มขึ้นหลายชิ้น  เป้ที่แบกก็หนักเหลือใจ  แถมยังมีกองหนังสือและสารพัดของที่ซื้อกลับบ้านอีก  มาเจออากาศร้อนๆที่เราแพ้ทาง ทำเอาแทบเสียสติ 

เย็นวันนั้นมีเพื่อนโทรมาถามข่าวคราวและอวยพรให้เดินทางโดยปลอดภัย  แม่โทรเข้าเครื่องน้องเป็นระยะๆ  ไม่อยากจะบอกว่าพาน้องมาคราวนี้ ท่าทางที่บ้านจะเป็นห่วง(น้อง)มาก  โทรเช็คทุกวัน วันละหลายรอบ (ถ้ามาคนเดียวคงถามแค่รอบเดียวว่าจะกลับเมื่อไหร่ -*-)  คืนนั้นนอนห่อตัวด้วยความหนาวเหน็บพร้อมกับก่นด่าตัวเองว่าช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรื่องมากจริงๆ ร้อนไปก็เฉ่า หนาวไปก็ซีด  กลับไปอยู่บ้านนอกไป๊

อาทิตย์  6/4/2551  -  To be continued...

ถึงบ้านเที่ยงกว่าๆ  โทรบอกน้องบอกเพื่อนว่าเหยียบมาตุภูมิโดยสวัสดิภาพแล้วก็ไปอาบน้ำ (เน่ามา 1 วันเต็มๆ) เทเสื้อผ้าออกจากเป้ลงเครื่องซักผ้า แล้วก็นับเวลาที่เหลืออยู่  พรุ่งนี้ตูต้องขึ้นเวรนี่หว่า  ได้ข่าวว่าช่วงเวลาที่เราไม่อยู่ ที่ห้องมีปัญหาหลายอย่าง  คนไข้ก็เยอะ  เครื่องมือก็รวน  อย่างว่าอ่ะนะ แรงงานคนสำคัญขาดไป ย่อมมีความลำบากเป็นธรรมดา 55555 

นั่งดูปฏิทิน  อีกนานแค่ไหนนะกว่าจะได้ไปเที่ยวแบบนี้อีก = =  คิดว่าคงหาช่วงลางานยาก(อีกแล้วครับท่าน) แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป  ว่าแล้วก็เช็คตารางเวร หาช่วงที่ได้หยุดดีกั่ว

*-*-*-*-*-*-*-*

สรุปการเดินทางครั้งนี้

1. กรอบแล้วว้อยยยย เงินหายไปไหนหมดเนี่ยยยย

2. เจอเหตุการณ์ไม่คาดคิดหลายอย่างจนเวียนเฮด @_@  แต่โดยรวมถือว่าค่อนข้างดี

3. ชาตินี้คงอาสัยในบางกอกไม่ได้แน่ๆ  แพ้อากาศเมืองหลวงอย่างแรง
3.1 ไปเที่ยวเมืองนอก็ไม่ได้ด้วย  แพ้อากาศเย็น
3.2 สรุป เอ็งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ช่วงอาศัยแคบจริงๆ

4. เห็ดก็ยังเป็นเห็ดวันยังค่ำ ;D